Header Image - Teman Teman Sehati

Reis Verslag April 2019

by Teman
Reis Verslag April 2019
voedselpakketten

Arnhem 10 mei 2019

Lieve Temannen en Donateurs,
Op vrijdag 3 mei ben ik teruggekomen van een zware en emotionele reis.
In totaal heb ik 29 mensen kunnen ontmoeten, in Depok- Jakarta- Bandung- Sidoardjo- Malang en Surabaya.
Bij aankomst in Jakarta kreeg ik al meteen het bericht dat mw Winny Wilten de Fretes in Bandung stervende was. Direct de volgende dag naar Bandung vertrokken.
De eerste die ik opzocht was natuurlijk mw. Winny Wilten de Fretes. Met pijn in mijn hart heb ik naast haar gezeten. Ze zei dat het goed met haar ging en bedankte mij, en omroep Max en alle mensen die zo goed voor haar waren geweest. En ze zei, met zachte stem, dat als ik de volgende keer weer kwam , zij emping voor me zou bakken.
Van binnen huilend ben ik er weggegaan. En ik wist dat er nooit meer een volgende keer zou komen. En inderdaad, twee uur nadat ik thuiskwam kreeg ik het bericht dat zij twee uur daarvoor was overleden.

Winny Wilten de Fretes

Winny Wilten de Fretes

Heb Inge Alice bezocht, die maakt het goed en mw Sylvia Droop. Anderhalve dag nadat haar huis was opgeleverd na een renovasi dat door de Stichting Max Maakt Mogelijk was bekostigd, overleed haar zoon Herry. Ik had foto’s voor haar meegenomen van haar en Herry. Daar was ze heel blij mee. Helaas was 1 kamer gewoonweg niet gerenoveerd en daar heb ik alsnog geld voor gegeven

mw Sylvia Droop

mw Sylvia Droop

We zijn naar Tempelhof geweest, het tehuis van het Leger des Heils, naar Pieter Wattimena -Bathseba Huwae -Rudy Vetter Stella van Roest. Honing en engeltjes afgegeven aan de oudjes in Tempelhof. Pieter Wattimena kreeg een nieuw dressoir en een grote staande fan
De kaarten die mensen hadden gestuurd worden met aandacht gelezen.

In Surabaya hebben we Adil ontmoet uit Makassar. Hij draaide twee dagen mee en kon zo zien hoe wij werken. Onze vertegenwoordiger uit Bandung ,Dedy Kusmayadi was ook gekomen. Dus ik had daar 3 mensen die me hielpen.
van links naar rechts. Dedy Kusmayadi – Willem Tupan en Adil Nurimba uit Makassar. Willem heeft ze veel geleerd.

Dedy Kusmayadi – Willem Tupan en Adil Nurimba

We hebben Jacobus Grengan en Monica bezocht- Farida Lubeck- Mw. Lessy Tupan- mw. Latuny de Kock-mw Veronica Hermanus-Joyce Indarto- Eddy Hoogkamp-mw. Pauline Verhelst- mw. Watrin -Winny van Straaten- Mw. Nelly de Groot- Usman van Kempen- mw. Lola Meijer -mw. Berger en het graf van de pas overleden Hendrik Cornelissen.

graf van Hendrik Cornelissen

graf van Hendrik Cornelissen

Ook weer erg emotioneel.

cVeronica Hermanus - Pauline Verhelst - Usman van Kempen
In Sidoardjo hebben we Dicky Sleemes bezocht.
De tranen stonden ook hier in mijn ogen. Wat een dankbare man
Geen radio-tv zelfs geen bed, gewoon een vieze matras. Hun huisje is kapot. Maar dankbaar dat de huur is betaald tot december en de elektriciteit en water.

Dicky Sleemes

Ik kan helaas niet alle foto’s laten zien.
In Malang bezochten we Mw. van der Ley- Frits en Guido Baltissen- Mw. Siti Jansen- Mw. Grace van Leeuwen. Mw. van de Ley kreeg een broodnodige loopkruk. Vooral mw Siti Jansen is er erg slecht aan toe. Wordt verzorgd door haar enige zoon Robby, die op straat muziek maakt en zingt om geld te verdienen voor de verzorging van zijn moeder en honden.
Mw. Grace van Leeuwen doet de was voor al de kostbewoners in het kosthuis waar ze verblijft om zo de huur van 45 euro per maand bij elkaar te krijgen.

Siti Jansen - Grace van Leeuwen - Mw van de Ley

Siti Jansen – Grace van Leeuwen – Mw van de Ley

Frits Baltissen bleek een twee jaar jongere broer te hebben . Guido Baltissen.
Die is 1 jaar geleden zijn enige zoon verloren en 8 maanden geleden zijn vrouw. Had niemand meer over en is bij Frits ingetrokken.

Frits en Guido Baltissen

Frits en Guido Baltissen

Zo dankbaar voor alles wat hij krijgt.

De laatste dag dat ik in indonesia was heb ik nog oom Henkie in Bekasi bezocht en mw. Helling en Dhr. Theo Wallenberg in Depok.
Oom Henkie heeft helemaal niets. Hij slaapt al 25 jaar op een rotan bankje in de hal van het huis van een vriend. Zijn enige bezit is een tasje met kleding. BPJS wordt door de kerk betaald waar hij elke dag gaat helpen. Krijgt daar ook een kleine donatie van om van te leven. Dat gaat al op aan de busjes die hij moet nemen om er te kopen. Hij leeft van de liefdadigheid van mensen. Het eerste wat ik heb gedaan is een eenvoudig mobieltje kopen van 35 euro zodat oom Henkie
bereikbaar is. Hier moet gewoon een eigen onderkomen komen voor hem. Wij moeten deze lieve bescheiden man gaan helpen.

Oom Henkie

Oom Henkie

Oom Henkie. Zijn vader zat bij het KNIL en is toendertijd naar Nederland vertrokken. Zijn moeder wilde niet mee, en dit is het resultaat. Het bankje waarop hij zit is tevens zijn bed. Wij gaan hard aan de slag om oom Henkie een eigen onderkomen te geven.
Oma Helling in Depok was blij met de foto die ik meebracht. En de bijdrage van haar sponsors en van ons.

Oma Helling en Theo Wallenberg

Oma Helling en Theo Wallenberg

Als laatste naar Dhr. Theo Wallenberg. een leuke gezellige prater.
Ook hier hebben we alles geregeld.

Imiddels heb ik ongeveer 15 nieuwe aanvragen binnen uit Makassar via Adil Nurimba. Ben alles aan het inventariseren.
Hierbij wil ik alle mensen bedanken die me hebben geholpen deze zware weken door te komen. Anto en Eddy uit Jakarta- Dedy Kusmiady uit Bandung- Willem Tupan en chauffeur Hendrik uit Surabaya, Adil Nurimba uit Makassar en Ellie Wolters uit Malang.
En tevens alle donateurs die er voor zorgen dat de achtergebleven Indische Nederlanders geholpen kunnen worden.

voedselpakketten

voedselpakketten

We hebben ook voedselpakketten uitgedeeld.

Francine Tammeling
1% Hulp is meer dan 100 % Medelijden

Verslag reis Bandung-Surabay mei 2017

by Teman
Verslag reis Bandung-Surabay mei 2017

Lieve temannen/ donateurs,

Op zaterdag 13 mei ben ik vertrokken naar Indonesia. Daar kwam ik op zondag de 14de aan. Pak Dedy de chauffeur stond me op te wachten en bracht me naar het Ibis Hotel Kemayoran.
De volgende dag kwam hij me ophalen om naar Depok te gaan, maar ook een paar leden van Kroncong Jaya Buana wilden mee.

kleindochter-oma-HellingEen doos met etenswaren gekocht maar toen we bij het nieuwe huisje van oma Helling kwamen bleek dat zij op bezoek was bij familie aan de andere kant van Jakarta. Wel haar huisje bekeken en haar nieuwe bed en kast. De doos met etenswaren aan haar kleindochter overhandigd.

 

 

 

 

Daarna naar Jakarta terug om Cara Oliveiro de Fretes te bezoeken.
Ze was erg blij om mij weer te zien. Het huis ziet er redelijk goed opgeknapt uit. Cara krijgt het steeds moeilijker om op een hurktoilet te gaan. Ze wilde dus graag een Europees zit-toilet. Verder hebben we een financiele bijdrage gegeven voor een algehele check-up in het ziekenhuis.

 

 

 

De volgende dag zijn we naar Bandung vertrokken. Wat een vreselijke rit. Ondanks de tolweg hebben we er toch 5 uur over gedaan om er te komen. Dedy nam afscheid en de andere chauffeur Aldy stond op me te wachten om naar Banjaran te gaan waar de twee zusjes van Vonno wonen. Wéér twee uur in de auto om er te komen.

medicijnen-voor-MarcellaVoor Marcella hebben we veel medicijnen meegenomen en natuurlijk kregen zij en haar zus Margaretha een doos levensmiddelen.

Achteraf was ik wel blij dat ik meteen naar hen ben toegegaan, want de daarop volgende dagen waren heel erg druk. Het verkeer in Bandung is een ramp. Alleen maar opstoppingen.

 

 

De volgende dag naar de fam. Benninger, wilde even alles checken voordat de filmploeg van Max Maakt Mogelijk zou komen en hen op het hart drukken dat ze thuis moesten zijn. Ook zij kregen een voedselpakket.

Toen naar Pieter Wattimena. Een van zijn zonen die inmiddels is verhuisd had de tv meegenomen. Het gas was op en er ontbrak een kledingkast . Dat hebben we aangeschaft. Hij is echt dolgelukkig met zijn tv.

Daarna naar Johnny Paparang-Jurg. In het verleden hebben wij zijn moeder oma Jurg altijd gesteund. Zijn uitkering via het ANMF is blijkbaar plotseling gestopt, dus hij heeft geen enkele hulp meer en woont nog steeds in hetzelfde krot. Johnny is twee dagen in de week vuilnisman.

Foto van het huisje en helemaal rechts zijn moeder

Ook zij kregen een voedselpakket en een donatie van 200.000 rp ( is 14 euro) Wij zouden echter terugkomen met de crew van Max Maakt Mogelijk.

De volgende dag naar mw Els Brail. Zij was inmiddels op de hoogte gesteld dat zij geen toestemming krijgt om voorgoed naar Nederland te komen. Maar Jan Slagter van Omroep Max had haar een vakantie aangeboden voor 3 weken, zodat zij alles kon bekijken in Nederland.
Alle kosten zouden voor de omroep zijn. Tot mijn grote verbazing kwam Els Brail met twee mailtjes op de proppen die door twee Amerikaanse Indo’s aan haar waren gestuurd. Een zekere Ronny die ook voor het blad de Indo schrijft had haar laten weten dat ze moest proberen onder te duiken in Nederland, en ook mensen Margie En Kees schreven, dat als ze eenmaal in Nederland was moest weigeren om terug te gaan naar Indonesia, want zo schrijven zij…de brutalen hebben de halve wereld!!
Dat Omroep Max en ook ik in moeilijkheden zouden komen als Els Brail onderduikt,daar wordt volledig aan voorbij gegaan. Ronny liet weten dat ze bij familie moest gaan wonen.
Els heeft ons copieen van deze mails gegeven, die zijn nu ook in het bezit van Jan Slagter, directeur van Omroep Max en mij.

We hebben een ander huis voor Els Brail gezocht. Dat wilde ze zelf ook. En met ingang van half juni zou Els kunnen verhuizen. Maar het verhaal is nog niet ten einde.
Al met al een behoorlijke tijd daar doorgebracht om haar met klem te verzoeken niet als illigaal in Nederland onder te duiken. Wat een raar advies is dit aan een 80-jarige vrouw.

We kregen telefoon van Marcella van Vonno. Zij wilde toch weer graag terug bij haar dochter in Cimahi gaan wonen en niet meer als buurvrouw bij haar zus Margaretha. Ze voelde zich ondergesneeuwd door haar zus. Afspraak gemaakt om de volgende dag naar Cimahi te gaan om met de huisbaas te praten. De huur, dat tot nu toe werd betaald door het ANMF zou ophouden in december, en waarschijnlijk niet meer worden voortgezet liet de huisbaas weten.

Als laatste die dag naar mw.Winny Wilten de Fretes. Prachtig mooi huisje heeft zij gekregen van Max Maakt Mogelijk. Zij had nog wel een lekkage gehad omdat er heel veel regen en wind is geweest waardoor het dak lek raakte. Maar inmiddels is dat ook weer opgelost en woont zij blij in haar nieuwe huis.
Een bijpassend Delfstblauw bordje aan de muur, hoe toepasselijk!!
De volgende dag naar Cimahi waar we een afspraak hadden met Marcella en de huurbaas.
Inmiddels hebben we gehoord dat de huur wel wat verhoogd zou worden en dat we voor 3 jaar de huur moesten voldoen. als tegen prestatie zal de huurbaas het huis wat opknappen.

Marcella liet weten dat ze erg opgelucht is dat ze straks weer terug kan gaan.

De volgende dag , al heel vroeg vertrok mijn vliegtuig naar Surabaya waar ik de filmcrew van Max Maakt Mogelijk zou ontmoeten en natuurlijk onze vertegenwoordiger daar Yan Ferdinandus.
Yan en ik hebben alles doorgenomen wat er op stapel staat in de toekomst, want ook in Surabaya zijn nog veel achtergebleven Indische ouderen die geen hulp krijgen, evenals in Malang.
De crew ontmoet en de volgende ochtend meteen op pad om te filmen.
Eerst naar Herman de Pauw, zo’n verschrikkelijk lieve man die nog oud Nederlandse liedjes zingt.
herman-de-pauwomroep-max

Van zo’n man kun je alleen maar houden. Zo blij met kaas.

Toen naar Winny Massius en Jacobus Grengan die met zijn dochter Monica woont.
Jacobus-Grengan-Winny-Massius

Toen zat de tijd er al weer op en moesten we terugvliegen naar Bandung.
Terug in Bandung alles weer van voren af aan. Een kleine indruk:bandungbandung-omroep-max

Als laatste met de crew samen een interview met Els Brail. Jan Slagter heeft haar nogmaals voor 3 weken vakantie in Nederland uitgenodigd . Maar ze moest met haar hand op haar hart beloven dat ze geen pogingen zou doen om onder te duiken.
Ook zei hij dat ze daarna gewoon terug moet naar Indonesia. Zij gaf daar nog geen antwoord op. Ze zou het mij laten weten als ze die 3 weken vakantie aan zou nemen.
De crew was echter net weg, en toen zei Els Brail dat ze toch naar Nederland zou komen en bij haar familie onderdak zou vragen. Ze wilde helemaal niets van Nederland zien. Alleen haar familie wilde ze ontmoeten. Toen opperde ik dat het misschien beter zou zijn als de familie naar Indonesia zouden komen, als het puur om het ontmoeten gaat. Maar dat wilde ze niet.
Wat bij mij het vermoeden gaf dat ze toch illigaal daar zou proberen onder te duiken.

Enfin de laatste dag ben ik bij Stella Smith langs gegaan. Zij had inmiddels een ander bed gekregen, maar een kast, zitplaatsen, ventilator en koelkast ontbraken. Die is de chauffeur Aldy met haar man gaan kopen. Ondertussen paste ik op Stella. Beetje wrang dat op dat moment op de tv die aanstond beelden werden uitgezonden waar Nederlandse militairen hele kampungs plat brandden. Stella kan niet meer lopen, kruipt over de grond en kan ook niet meer praten.
Stella-Smith
Haar benen zijn helemaal kapot van het kruipen over de vloer.

Opeens begon ze vreselijk te huilen en riep steeds de naam van mw Alice Rotinsulu,
De vroegere vertegenwoordigster van het ANMF die helaas is overleden.
We hebben buiten ook een doos levensmiddelen ,voor 3 weken pampers gebracht. Dat zal nu elke maand bij haar worden bezorgd door onze Aldy.
Want haar man kan niet werken als de kinderen niet thuis zijn. Stella mag beslist niet alleen blijven

De volgende dag ben ik terug gegaan naar Jakarta. Ik had gehoopt Cara Oliveiro nog te treffen maar zij nam de telefoon niet op.

Op zaterdag 27 mei was ik weer thuis. De tijd was te kort om nog andere mensen op te zoeken. En dat spijt me heel erg, maar het was dit keer echt een overvolle agenda.

Als laatste kan ik u allen berichten dat Els Brail inmiddels weer heeft laten weten aan mij dat ze in Nederland ook de hulp van Pelita wilde inschakelen om daar te kunnen blijven. De brutalen hebben toch de halve wereld, nietwaar!! Daar houdt ze zich aan vast, aan de woorden van de Amerikaanse Indo’s. Ik heb gemeend om haar twee nichten te moeten inlichten, die eerst heel enthousiast reageerden over haar komst en haar best wilde opnemen in hun huis voor 3 weken. Zij hebben de mailtjes uit Amerika ook gekregen van mij. Zij hebben zich nu totaal terug getrokken. Niemand wil zich graag branden aan het helpen onderduiken van een 80-jarige vrouw.

Deze mensen die de brieven hebben geschreven kunnen trots zijn op zichzelf, ze hebben haar op een totaal verkeerd been gezet en eigenlijk een heleboel voor haar verziekt. Want het is nog maar de vraag of zij nu nog naar Nederland kan komen. Of we moeten haar 24 uur per dag bewaken.

Met warme groet,

Francine Tammeling

Verslag reis September 2016

by Teman
Verslag reis September 2016

Dit was de allerzwaarste reis die ik tot nu toe heb gemaakt. Op veel plaatsen geweest en veel ouderen bezocht, waar ik tot nu toe nog niet was geweest.
De eerste twee weken alleen en de laatste week is Joris gekomen.

1-jakarta-renovatie-project-huisje-teman-sehati

hopen dat we eens toekomen aan een renovatie

Ik ben begonnen met een bezoek aan Cara Oliveiro in Jakarta, jullie weten wel, de weduwe van George de Fretes.
Er is veel in haar huis kapot. We hopen dat we in de toekomst geld hebben om dit te kunnen renoveren.

Met Cara ben ik de volgende dag naar de fam. Monteiro geweest. Vlak naast de spoorbaan, een piepklein huisje.

2-keuken-mandikamer

de keuken en rechts de mandikamer waar net de was werd gedaan

Jakarta is vol, erg druk verkeer met continue opstoppingen waardoor je er uren over doet om ergens te komen.
De dag erna twee bezoeken die erg frustrerend waren. Ik had een lijst van het ANMF, maar die was nog niet bijgewerkt.
Mw. van Zeijll bleek al een jaar geleden zijn te overleden en ook Dhr Oppier. Een hele dag in de auto met dit resultaat.

De derde dag zijn we op bezoek geweest bij mw. Molly Ingleton. Wederom 3 uur rijden om er te komen.
Ik heb haar ontmoet in het huis van haar dochter, want het was niet fijn zitten in haar eigen huis. Dat wilde ze zelf.
Kleding lag overal opgestapeld. Een kledingkast zou geen overbodige luxe zijn.
3-molly-ingleton

De dag erna op 17 augustus naar Bandung vertrokken. Dat was helemaal geen pretje. Hari Merdeka, er was bijna geen doorkomen aan.

De eersten die we bezochten waren natuurlijk de dames van Vonno. Twee zussen die naast elkaar wonen. Marcella was helaas niet thuis maar Margaretha wel.

Natuurlijk heb ik voor alle bezochten een grote doos levensmiddelen meegebracht, olie-eieren-rijst-thee-suiker tandpasta en veel bamisoep.
Dit wordt altijd heel erg gewaardeerd.

4-boodschappen-voedsel-hulp-jakarta-indonesie

Voor iedereen boodschappen worden altijd gewaardeerd.

Ondanks dat de zusjes van Vonno ver buiten Bandung wonen hadden we toch nog even tijd om daarma Irene Wever te bezoeken. Zij verblijft bij het Leger des Heils.

De volgende dag naar mw Wilton de Fretes. Zij verdient wat bij met het bakken en verkopen van gebakken uitjes. Oh oh wat een puinhoop, wat een armoede. Maar een heel lieve en bescheiden vrouw.

5-wilton-de-fretes

zo’n lieve vrouw in zo’n armoede

We wilden Pieter Wattimena bezoeken maar die was op dat moment niet thuis, dus later terugkomen.

Pieter Wattimena is doof geworden, hij moet dringend naar een dokter en eventueel een gehoorapparaat.Zijn vrouw verzamelt lege plastic flesjes om wat bij te verdienen. Teman Teman Sehati betaalt iedere maand de huur voor hen. Twee kleine kamertjes waar ze met zijn zevenen wonen en met de buurt een gezamelijk toilet en mandikamer delen. Wij blijven doorgaan om zijn huur te betalen.
Hij gaat dat iedere maand ophalen bij mw. Meity Pfaff.

De volgende dag naar mw. Brail. Enkele jaren geleden had ik haar ook al bezocht nadat ze geopereerd was aan borstkanker.
Hier ben ik vreselijk geschrokken.
Vader eervol ontslagen uit het KNIL, ooit de Mulo school doorlopen, perfect Nederlands spreken en nu de behoefte moeten doen in de hoek van de tuin??

armoede-bestrijden-knil-mulo-indonesie

Vader eervol ontslagen uit het KNIL, ooit de Mulo school doorlopen, perfect Nederlands spreken en nu de behoefte moeten doen in de hoek van de tuin??

De volgende dag kwam ze al vroeg 6.00 u naar mijn hotel met aanvullende informatie. Ze draagt niet de naam van haar vader want die heeft haar nooit kunnen erkennen omdat hij nog getrouwd was in Nederland. Toch heeft ze een dokument dat ze Nederlands onderdaan is.

Daarna ben ik snel naar Cianjur gegaan. 3 uur rijden. Om mw van Letrie te bezoeken. Het kostte mij een dag dit ene bezoekje.

Cianjur mw van Letrie

Cianjur mw van Letrie

De volgende dag naar Stella Smit. Zij woont op een begraafplaats, ze heeft stroke, kan niet meer lopen en snapt helaas niet alles meer.

8-stella-smit-woont-op-een-begraafplaats

Dankzij een stroke niet meer kunnen lopen en niet alles begrijpen en woont op een begraafplaats.

Met dank aan Rudy Vetter, die mij voortreffelijk heeft bijgestaan.
In Jokjakarta oa Eddy Verhaaf opgezocht. Op last van de politie heeft hij zijn limonadekarretje moeten verplaatsen, dus het was even zoeken. Maar ik heb hem gevonden en ik kon hem blij maken met een financiele bijdrage van de fam. Boeije en Celine Brouwer.
9-limonadekarretje

Toen kwam Joris en zijn we weer naar Jakarta terug gevlogen.
In Depok hebben we 3 mensen ontmoet.

Mw.Emmy Leander Mw. Yvonne Helling-Jonathans.

Mw.Emmy Leander Mw. Yvonne Helling-Jonathans.

Mw. Yvonne Helling is in principe dakloos, zwerft van familie naar familie. Had al 8 maanden haar assurantie niet kunnen betalen. Hebben we natuurlijk gedaan en ook voor deze maand. Ze heeft Parkinson en kan nu weer medicijnen krijgen. Wij zullen voor haar de assurantiekosten blijven betalen. En we gaan op zoek naar een eigen onderkomen. Ze huilde van blijdschap en toont hier trots haar verzekeringsbewijs.

Dit is Alfons Joseph, van beroep grafdelver, kan dat wegens hoge bloeddruk en suikerziekte niet meer doen . Maakt nu met een sapu lidi graven schoon.
Allemaal zo triest.

Alfons Joseph

Alfons Joseph, was van beroep grafdelver

 

Omroep Max heeft mij gevraagd om mee te mogen gaan en dit alles te filmen en op de Nederlandse tv uit te mogen zenden.
Dit is in overleg met Henny Neijs van het ANMF gegaan, omdat zij er voor zorgen dat de “oudjes” tweemaandelijks een bijdrage krijgen waar ze eten en dergelijke voor kunnen kopen.
Ik vertrek dus over enkele dagen weer naar Indonesia om de oudjes te steunen en te helpen. Dit keer met een televisiecrew. Het zal weer doodvermoeiend zijn, vooral vlak na zo’n vermoeiende reis, maar voor deze achtergebleven Nederlanders heb ik veel over.

Ik hou jullie op de hoogte,
warme groet,
Francine Tammeling